Ένα ποίημα για τη ζωή

Λάθος Παιχνίδι

Στης ζωής το καλντερίμι
που πλακόστρωτο έχει στήσει
βώλους πήρα και πατίνια
το παιχνίδι για ν’ αρχίσει.

Στης ζωής το καλντερίμι
που χιλιάδες σουλατσάρουν
μόνο εμπόδια σταθήκαν
τη ζωή μου να τρακάρουν.

Στης ζωής το καλντερίμι
έμεινα βουβή, να στέκω
τα παιχνίδια που κρατούσα
τώρα βάρος πια τα έχω.

Μα δεν πρόλαβα να παίξω
μου τ’ αρπάξαν και χαθήκαν
και στου γυρισμού την άκρη
ολομόναχη μ’ αφήκαν.

Στης ζωής μου το παιχνίδι
δεν επρόφτασα να παίξω,
και η πόρτα της αυλής μου
όλα θα τ’ αφήσει έξω.

Πρέπει να γυρίσω πίσω,
ν’ ασφαλίσω και την πόρτα
όλους έξω να αφήσω
και να γίνω, όπως πρώτα.

Το παιχνίδι θα τ’ αλλάξω
θα αλλάξω τους κανόνες,
τα παιχνίδια και τους βώλους
θα τα κάνω ανεμώνες.

Μόνη μου να τα φροντίζω
τα λουλούδια της αυλής μου,
να απλώνουν, να ομορφαίνουν
τα συντρίμμια της ψυχής μου.

Μπογιοπούλου E., μαθήτρια
_