Η ΜΕΤΑΒΑΣΗ

Νέα αρχή στο νέο κτήριο του σχολείου μας, του πολύπαθου 1ου ΕΠΑ.Λ. Άνω Λιοσίων. Αξίζει να δούμε το χρονικό της ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ. ΝΑ ΓΡΑΦΤΕΙ.

Δεκέμβρης 2010. Ο αγώνας έχει κερδηθεί. Τα σύννεφα παραμερίζουν. Είμαστε πανέτοιμοι να δρέψουμε καρπούς. Όλοι μαζί, μαθητές, καθηγητές, γονείς.

Τρίτη 21 και Τετάρτη 22 Δεκέμβρη, 2010. Επιτέλους. ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΗ!! Μαθητές και εκπαιδευτικοί με την πρόθυμη και ανιδιοτελή βοήθεια μαθητή μας, που διέθεσε το φορτηγό του πατέρα του, καταφέραμε σε ελάχιστο χρόνο να μεταφέρουμε όλο τον εξοπλισμό του σχολείου μας στο νέο μας κτήριο, όταν ολόκληρος Δήμος, ολόκληρο Κράτος όχι μόνο δεν μερίμνησαν, αλλά αντίθετα κωλυσιεργούσαν συνεχώς και εξαπατούσαν τους μαθητές μας πάνω από 10 χρόνια.

Και στις 23 Δεκεμβρίου 2010, Πέμπτη πρωί, Αγιασμός. Και αργότερα την ίδια μέρα το γλέντι αποχαιρετισμού στο παλιό σχολείο. Εκεί που χτυπάει ακόμη η καρδιά μας. Στους χώρους αυτούς που αγαπήσαμε, στους χώρους που τόσα χρόνια δουλέψαμε, που μιλήσαμε, μαλώσαμε, στενοχωρηθήκαμε, χαρήκαμε, φωνάξαμε, αγανακτήσαμε, καπνίσαμε, περπατήσαμε, ζήσαμε.

Βλέπουμε, φωτογραφίζουμε, κρατάμε το ζωντανό και υπέροχο τελευταίο «ΑΝΤΙΟ» σε ένα παλιό μαυροπίνακα, τις πεταμένες κιμωλίες στο πάτωμα, τα άδεια container, μερικά σπασμένα θρανία και καρέκλες, αφίσες και φωτοτυπίες, σκίτσα και συνθήματα στους τοίχους, όλα αυτά γεμάτα συναισθήματα, θα μας ενώνουν με τις αναμνήσεις και στο μέλλον.

Αλλά πέρα από τα συναισθήματα προέχει η ανάγκη για ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς, ζωής, μόρφωσης. Γι αυτό και λίγο αργότερα, η αναπόφευκτη αποχώρηση. Όχι, δεν εγκαταλείψαμε το σχολείο μας. Απλώς κάναμε λίγα βήματα μπροστά. Εξάλλου το σχολείο είναι κυρίως το έμψυχο δυναμικό, οι άνθρωποι.

10 Γενάρη 2011, 8:15 π.μ.. Το πρώτο κουδούνι στο νέο κτήριο. Το πρώτο φως. Η πρώτη ανάσα. Δουλειά, τακτοποιήσεις, στήσιμο υπολογιστών, βιβλιοθηκών, πολύ γρήγορα το νέο κτήριο παίρνει τη μορφή που έπρεπε να έχει εδώ και 10 χρόνια. Ήλθε και η ΕΠΑ.Σ., μετακόμισαν μέσα στις γιορτές. Ξεκινήσαμε ΜΑΘΗΜΑΤΑ. Και σύντομα οργανώσαμε τις πρώτες εκδηλώσεις πολιτιστικές και αθλητικές, φτιάξαμε τη ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ (δείτε ξέχωρη παρουσίαση σε άλλη σελίδα, αξίζει), θα φτιάξουμε και αναγνωστήριο, θα ανοίξουμε το σχολείο στην κοινωνία, θα  βρούμε πολλούς τρόπους πέρα από το συμβατικό μάθημα για να ωφεληθούν οι μαθητές μας, να μορφωθούν στ’ αλήθεια, να βάλουν γερά θεμέλια για να χτίσουν το μέλλον τους. Να αναπτυχθούν, να ωριμάσουν σωματικά, ψυχικά, πνευματικά. Να γίνουν ολοκληρωμένοι άνθρωποι. Αυτό είναι το στοίχημά μας.  

7 Απριλίου 2011, 10:00 π.μ.

Τυχαία, στο δρόμο για το ΣΕΚ, πέφτω πάνω στην πομπή φορτηγών που μετέφεραν τα κοντέινερ για απόσυρση, ίσως και καταστροφή. Απαθανατίζω τη στιγμή, με ένα σφίξιμο στην καρδιά. Και λίγα στιχάκια. Μια «Ωδή στις Σκουριασμένες Λαμαρίνες». Τους αξίζει.

Στάμος Γ., εκπαιδευτικός